• Contact formulier

    Thanks!

    Bedankt!

    Required fields not completed correctly.

Motivatie  auteur  van Levenswijsheid Academie   

Ik geloof, ook al is dat een gevaarlijk woord, dat de mens in dit leven een taak heeft. Die taak, zo men wil die missie, kan voor mijn gevoel zowel een gevoel van zwaarte (verantwoording) als lichtheid (playing in the world) teweegbrengen.

Ik ben langzaam gaan beseffen dat de wereld een “playground” is, waarin we als mens ”geworpen” zijn.

Ieder probeert op zijn eigen wijze zijn weg te vinden: het spel mee te spelen en zijn rol daarbinnen te vervullen.

De “tools”, het gereedschap (The How) zowel als de intenties (The Why) worden daarvoor meestal bij de geboorte meegegeven maar helaas raken we een aantal van deze “tools” in onze vroegste jeugd vaak kwijt.

Ik zal dit proberen te verduidelijken. Te beginnen met de begrippen:

“The How”: de manier hoe je je leven aanpakt: je planning, je ordening, je strategieën, enz.

“The Why” : je ideeën, dromen,  doelen,  passies, enz.

In het onderwijs heb ik in die veertig jaar dat ik er heb doorgebracht gemerkt dat “The Why” helaas steeds meer heeft plaatsgemaakt voor “The How”. Toch denk ik dat als iemand een droom, een passie heeft, hij altijd wel een manier weet te vinden om deze tot ontwikkeling te brengen.

Verder valt me in het werken met de jeugd op, dat een VWO-er over het algemeen “The How”op een natuurlijk manier gebruikt, eigenlijk zonder zich daarvan bewust te zijn ( zijn antwoorden zijn dan ook: “Dat is gewoon” , “Dat doe ik altijd al zo” en “Daar heb ik nooit over nagedacht”). Terwijl een Mavo-leerling vaak in een strategie onderwezen moet worden om zijn doel te bereiken.

Toch zijn er ook VWO’ers die de draad volkomen kwijt zijn. De oorzaak? Ik ben er nog niet uit!

Eén van de oorzaken zou kunnen zijn dat obstructies (pijnlijke gebeurtenissen, crises, ingrijpende veranderingen, onevenwichtige opvoeding, emotionele incidenten) zich in hun jeugd hebben voorgedaan en zich daarna hebben vastgezet in hun denken c.q. lichaam. Het gevolg is dat deze zijn geworden tot blokkades die een natuurlijke groei verhinderen en dat …. Playing in the World … niet meer op een vanzelfsprekende, natuurlijke manier gespeeld kan worden.

Het proces is dat “The Why” steeds meer plaats moet maken voor “The How”. Het gevolg daarvan is dat leerlingen steeds minder zelfvertrouwen hebben, minder creatief zijn. Dat de verbinding van de hartstocht en de passie met hun oerbron steeds minder natuurlijk is en daardoor minder kan worden aangesproken.

Korter gezegd: het lijkt erop dat onze jeugd in het onderwijs steeds verder losraakt van zijn kern: zijn natuurlijke krachtbron.

Ik denk dat we door te denken over strategieën,  processen,  begin-midden-eind, de tijd in ons leven binnenlaten. Dit op zichzelf is niet zo erg mits we het ons bewust zijn en de consequenties overzien.

Dat laatste betwijfel ik.

Door de tijd toe te laten, komen we helemaal in ons verstand te zitten. Tegelijk verblijven we daardoor   vaak in het verleden en in de toekomst en niet meer in het NU!

In het NU zit vaak het grootste geluk voor de mens. Door de tijd binnen te halen, laten we misschien wel het paard van Troje binnen. Dit was voor de inwoners van Troje ook niet zo’n handige zet.

Bovenstaande bespiegeling speelt in een aantal stukjes van mijn hand zeker een rol. In de epistels komen “The How” en “The Why”  aan de orde ook al worden ze niet met name genoemd.

Laat het duidelijk zijn dat het mij niet gaat om: sentimenteel te zijn, zoete broodjes te bakken (alles komt goed), het paradijs te verschaffen, alle mindere aspecten uit het leven te bannen, neerbuigend te zijn naar mijn lezers toe, een placebo aan te reiken, schrijfsels aan te maken waaruit je te pas en te onpas  stukjes kan plukken, je de indruk te willen geven dat je gefaald hebt en je zonder medelijden en empathie  achter te laten. De overdenkingen zijn uit het hart geschreven.

Ik hoop wel door deze schrijfsels een zekere bewustwording en daarmee een verhoging van het geluk van eenieder te bevorderen.

Mijn dank spreek ik uit naar mijn school waardoor ik de opleiding ” Academische School” heb mogen volgen, mede naar mijn twee kinderen die bij de website en het vormgeven van het logo geholpen hebben, alsmede de overige leden van mijn gezin die veelal onbewust aan mijn schrijfsels hebben meegewerkt en natuurlijk niet te vergeten mijn “muze” Wilma, zonder wie het niet gelukt was.

Veel succes, Jan Gerard Hiele