• Contact formulier

    Thanks!

    Bedankt!

    Required fields not completed correctly.

Spiritualiteit en religie: Mijn Godsbeeld is …..?

Spiritualiteit en religie: Mijn Godsbeeld is ?   (september 2013) klaar

Dit is voor mij persoonlijk, best moeilijk om over te schrijven. Het woord: God, is in de geschiedenis van de mensheid op alle mogelijke manieren beschreven, beleefd, gebruikt maar vooral ook misbruikt.

God is op dit moment in mijn leven een enorme energie die de wereld in stand houdt en gevormd heeft. Een omschrijving uit het verleden: het onbewogen bewegen, geeft de grootsheid en de ingewikkeldheid van dit fenomeen weer. Het is voor de mens eigenlijk ondoenlijk om als mens dit begin en einde, de alfa en de omega, te doorgronden. Ik denk dat daarmee de ellende is begonnen. De onmogelijkheid voor de mens om de grootsheid van onze schepping volledig te doorgronden heeft tot gevolg dat naast de evolutietheorie of creationisme, vele andere invloeden de gaten in de betrekkelijke kennis proberen te vullen. Ik denk hierbij aan: de katholieke kerk die de wapens in de oorlog zegende, de christenen die de heidenen uit het Beloofde Land verdreven (de kruisvaarders), de “grootste” kerkvader: Augustinus, die de grondvesten van het christelijk geloof onder woorden probeerde te brengen en daarmee in zekere zin de macht de kerk binnenloodste. Die macht heeft de nodige gevolgen gehad o.a. : het verdrijven van een belangrijke stroming in die tijd: het Manicheïsme, de invloed op de gnostische beweging in Frankrijk, het instellen van de inquisitie, het omgaan met de  Tempeliers was ook niet helemaal fris te noemen, de aanpak van de  Katharen (onkruid in de achtertuin van Rooms-katholieke kerk, de vervolging van mensen (heksenverbrandingen), het innen van geld voor de kerk (“ .. als het muntje in het kistje klinkt het zieltje naar de hemel springt …).

Om naar mijn begin terug te keren: God is zo alomvattend dat de mens in zijn leven maar een klein deeltje van dit beginsel kan bevroeden.

Daarom kan ik een dominee in een kleine gemeente in Zeeland heel goed begrijpen die zegt: “Ik geloof in een God die niet bestaat”. Hij wordt door zijn gemeente, althans dat heb ik vernomen, op handen gedragen (dit laatste is eerder voor mij een nadeel dan een voordeel).

Toch kan ik me gezien mijn inleiding daarmee verwant voelen. Ik weet niet of hij dat zo bedoeld heeft maar ik zie het zo. Ik geloof niet in de God die door mensen is beschreven, gemaakt, ontworpen, geconstrueerd, bedacht, aangebracht. Een God die voor elke nieuwe situatie een ander gezicht, een andere gedaante, andere eigenschappen, een ander perspectief voorgeschoteld of aangemeten krijgt. Dan zeg ik :“In zo’n god geloof ik niet”.

Ik geloof niet in een maakbare God, daar is de mens te klein en te nietig voor. Waarom onderschrijf ik de uitspraak: “Ik geloof in een God die niet bestaat”, omdat dat aangeeft dat wij als mensen door middel van het woord “bestaan” de Godheid simplificeren, verkleinen, … tot een God voor ons. Een God voor ons doel, voor ons “achtertuintje”, voor onze groep, God als middel om iets voor elkaar te krijgen. Kortom God als middel.

We zien ook in de landen om ons heen dat zij denken te weten wie God is en wat hij van ons verlangt. Die God moeten we bijstaan/ondersteunen: we doden mensen die ons geloof niet delen, we kijken mensen niet aan of zeggen ze geen gedag.  Dit deed me denken aan de gelijkenis van de Barmhartige Samaritaan. Trouwens is het je niet opgevallen dat Jezus aan het eind van de gelijkenis aan de farizeeër vroeg: “Wie is de barmhartige?” Waarop de farizeeër antwoordde: “Hij die hem ….”. Zelfs op dat moment kon hij het woord Samaritaan niet uit zijn “strot” krijgen!

We blazen een bus met schoolkinderen op, we vernietigen een bruiloftsfeest met genodigden, … .

We zitten wel voor in de kerk, incest komt ook bij ons regelmatig voor, we laten zien wat we aan de kerk schenken (deden de farizeeërs ook), wanneer we naar de kerk gaan is drie keer beter dan twee keer en twee keer is beter dan één of geen. (Dit laatste deed me denken aan een opa van een schoolvriend  toen hij zei: “Weet je waarom sommige mensen wel twee keer op zondag naar de kerk gaan? Ik zei: “Nee, vertel!” “Ze gaan meer keren omdat ze het zo slecht kunnen onthouden!”)

Kortom we beseffen onze beperktheid niet en zijn zo hoogmoedig dat we denken dat WIJ de godheid moeten helpen. HIJ kan het zelf niet af. Hoe simpel is de mens.

God voor mij is: liefde, pure liefde, onvoorwaardelijke liefde. En wanneer ik verder ga dan dat waag ik me op gevaarlijk terrein.

Zelfs met woorden als oneindigheid, volledig bewustzijn, …

Dat Jezus of  Mohammed personen zijn die ontzaglijk mooie dingen hebben gedaan staat buiten kijf. Dat in mijn geval Jezus een belangrijke rol in mijn leven vervult, is aan mij. Hij is een voorbeeld voor mij in mijn leven o.a. door zijn manier van leven, zijn onvoorwaardelijke liefde, zijn  uitspraken, zijn leven in het NU. Een voorbeeld: “Ik ben het leven” met als uitleg “ Ik leef je het leven voor.”

Dat de kerk eeuwen gesteggeld heeft over de vraag: “Is hij volledig mens?”, ”Is hij half mens half God?”, “Is hij de zoon van/uit God?” , hoe is de relatie tussen God en Jezus (en de Heilige Geest) “homo ousios of homo ousia” ?  Dit zijn vragen die, denk ik horen bij de kerk als instituut,  en in feite weinig met geloven  te maken hebben. Wat dat betreft ben ik blij dat ik geloof in een God die niet bestaat.

Het is ook niet belangrijk omdat we het grootste cadeau op aarde hebben ontvangen: Jezus.

 

 

2 thoughts on “Spiritualiteit en religie: Mijn Godsbeeld is …..?

  1. `god`is voor mij een mysterie dat wij mensen niet kunnen bevatten. Ik geloof niet in een wereld met daar buiten een `god`. Maar Het goddelijk, is in de kosmos overal aanwezig, in de hele natuur, ook in de mensen zoals energie. Op momenten dat we ons vrij kunnen maken van onze zorgen om het aardse, kunnen we dit soms ervaren als een immens geluk. Wij komen uit de eeuwigheid en blijven daarin ook na ons tijdelijk verblijf in dit stoffelijke. Althans daar kan ik vrede mee hebben en hier vaak gelukk bij voelen.

    • Helemaal goed deze zienswijze. Daarom is het zo goed om die “ruimte” waarover je spreekt continue bewust te zijn. We blijven zo contact houden met het “mysterie” en continue onze energie behouden of zoals je zegt “ons gelukkig voelen”.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*